H ανθολογία τρόμου Dark Pictures της Supermassive Games συνεχίζεται με το πέμπτο μέρος της (ή αλλιώς το πρώτο της δεύτερης σεζόν της) Directive 8020, μια κινηματογραφική περιπέτεια που λαμβάνει χώρα στο διάστημα. Ας δούμε αν μπορεί να ξεχωρίσει όπως οι προηγούμενοι τίτλοι της σειράς.
Η ιστορία του παιχνιδιού διαδραματίζεται πολλά χρόνια στο μέλλον, όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης λόγω λιγοστών πόρων και υπερπληθυσμού. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια επιβίωσης, εγκρίνεται η αποστολή στο διάστημα μιας ειδικής ομάδας επιστημόνων και τεχνικών με σκοπό να ανακαλύψουν ένα νέο κατοικήσιμο πλανήτη. Κατά την διάρκεια της εξερεύνησης όμως, μια σφοδρή σύγκρουση κάνει ζημιά στο διαστημόπλοιο τους και ένας άγνωστος εχθρικός οργανισμός θέτει σε κίνδυνο την αποστολή με τον πιο απρόβλεπτο και καταστροφικό τρόπο. Η ιστορία, δυστυχώς, ενώ έχει όλα τα φόντα για να γίνει αξιομνημόνευτη (ακολουθώντας πολλά παραδείγματα ταινιών όπως το Alien ή το The Thing) ακολουθεί «χαμηλές πτήσεις» και αναλώνεται σε γνωστά κλισέ με φθηνά jump scares που έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν. Η αφήγηση είναι προβληματική, με συνεχείς χρονικές μεταπηδήσεις και flashbacks ανάμεσα στα κεφάλαια, που επιχειρούν να φωτίσουν τα κίνητρα και τις προσωπικότητες των χαρακτήρων, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να αποπροσανατολίζουν και να ρίχνουν τους ρυθμούς και την ένταση.
Η ταυτότητα του παιχνιδιού κινείται στα γνώριμα πρότυπα των προηγούμενων τίτλων της Supermassive. Πρόκειται για ένα διαδραστικό ταξίδι τρόμου οκτώ κεφαλαίων, στο οποίο ελέγχετε σταδιακά πολλούς χαρακτήρες και μέσα από ένα συνδυασμό γρήγορων αντανακλαστικών και αγχωτικών επιλογών προσπαθείτε να τους κρατήσετε όλους ζωντανούς και να εκπληρώσετε την αποστολή σας. Για πρώτη φορά στη σειρά TDP συναντάμε stealth μηχανισμούς με σκηνές όπου πρέπει να λύσετε γρίφους και να δραπετεύσετε, καθώς αποφεύγετε τους εχθρούς. Αν και σίγουρα είναι ευπρόσδεκτη σαν ιδέα, η νοημοσύνη είναι τόσο προβλέψιμη και σχεδόν σκανδαλωδώς προγραμματισμένη να σας επιτρέψει να προχωρήσετε, που αφαιρεί κατευθείαν όποιες καλές προθέσεις είχαν οι δημιουργοί για επαναπροσδιορισμό της σειράς σε νέα μονοπάτια. Υπάρχουν στιγμές αγωνίας και έντασης, αλλά εξανεμίζονται γρήγορα μπροστά στην αφέλεια του παιχνιδιού να συγχωρεί την βιασύνη και τα λάθη, καθώς ακόμα και να σας αντιληφθούν μπορείτε (τις περισσότερες φορές) να ξεφύγετε αν πατήσετε τους σωστούς συνδυασμούς κουμπιών.
Είναι ανησυχητικό πια σημάδι για τη Supermassive να χτίζει το ιδανικό υπόβαθρο και σκηνικού τρόμου (διάστημα, απομόνωση, εξωγήινοι), αλλά να βάζει συνεχώς τρικλοποδιά στον εαυτό της με ατοπήματα που προδίδουν πραγματική απώλεια έμπνευσης. Το παιχνίδι υποφέρει από μέτρια αφήγηση και αργό ρυθμό που βάζει χαλινάρι σε όλα τα καλά του στοιχεία. Η επιλογή των αποφάσεών σας γίνεται με μια επιφανειακή προσέγγιση, ενώ οι περισσότεροι χαρακτήρες έχουν αλλοπρόσαλλές συμπεριφορές και ξεσπάσματα, που δε συνάδουν με την υψηλή νοημοσύνη και την ψυχραιμία που πρέπει να έχει μια επίλεκτη επιστημονική ομάδα. Είναι κατανοητό ότι πρέπει να προχωρήσει η ιστορία και κάποιοι χαρακτήρες πρέπει να εκτεθούν περισσότερο και να μπούνε μπροστά σαν πρωταγωνιστές, αλλά και πάλι όλο αυτό πρέπει να γίνεται με ένα ρεαλισμό που βάζει τον παίκτη στον ψυχισμό του καθενός και τον κάνει να νοιαστεί πραγματικά για το μέλλον και την επιβίωση τους.
Ένα ακόμα τεράστιο λάθος που κάνει το παιχνίδι είναι ότι σας δίνει προκαταβολικά καίριες πληροφορίες ή οπτικά «σημάδια» ταυτοποίησης του εχθρού, μειώνοντας με βλακώδη αφέλεια την βαρύτητα των επιλογών σας. Οι μοναδικές ικανότητες του εξωγήινου οργανισμού δεν αξιοποιούνται κατάλληλα, παρά μόνο αναδεικνύονται με ένα βραδύκαυστο, προβλέψιμο τρόπο, στερώντας αυτό το μοναδικό αίσθημα αγωνίας και καχυποψίας. Υπάρχουν εξαιρέσεις, βέβαια, στις οποίες καλείστε με δημιουργικό τρόπο να επιλέξετε ποιους θα εμπιστευτείτε, γνωρίζοντας ότι μια λάθος απόφαση ή μια ενστικτώδης παρόρμηση μπορεί να σκοτώσει χαρακτήρες ή να αλλάξει εντελώς το φινάλε. Δυστυχώς όμως αυτές οι στιγμές είναι ελάχιστες και βρίσκονται κυρίως στα δύο τελευταία κεφάλαια, τα οποία έχουν και τον άγαρμπο ρόλο να κουβαλάνε στις πλάτες τους ολόκληρο το παιχνίδι.
Η Supermassive συνεχίζει να επεκτείνει τα εργαλεία διαχείρισης επιλογών και διακλαδωτικών διαδρομών (που γνωρίσαμε πρώτη φορά στο Α Casting of Frank Stone) με το σύστημα των turning points που επιτρέπει να επιστρέψετε σε κρίσιμες αποφάσεις και να δοκιμάσετε διαφορετικές εκβάσεις της ιστορίας. Πολλές φορές βέβαια δεν φτάνει μόνο αυτό, καθώς η διαμόρφωση σχέσεων και χαρακτήρων μπορεί να ολοκληρωθεί οριστικά αρκετά κεφάλαια πριν, κάτι που μπορεί να απαιτεί να κάνετε μεγάλα πισωγυρίσματα, για να αλλάξετε εκ νέου τις μοίρες κάποιων χαρακτήρων. Το μεγαλύτερο αγκάθι εδώ είναι η απουσία δυνατότητας να παρακάμψετε τα cutscenes, καθώς το παιχνίδι βασίζεται πολύ στις συζητήσεις και στο «χτίσιμο» των χαρακτήρων, με αποτέλεσμα να είστε αναγκασμένος να παρακολουθείτε ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα. Υπάρχουν κάποια μικρά μυστικά και easter eggs που μπορείτε να ανακαλύψετε αφού ολοκληρώσετε για πρώτη φορά το παιχνίδι, με πιο ενδιαφέρουσα μια κρυμμένη κινηματογραφική σκηνή με τον παλιό γνώριμο Curator, τον αφηγητή των προηγούμενων Dark Pictures. Ο ρόλος του εδώ είναι περισσότερο παρασκηνιακός, σαν μια προειδοποιητική σκιά θανάτου που εμφανίζεται πάντα φευγαλέα στο πλάνο, για να αφυπνίσει την προσοχή σας σε καίριες στιγμές.
Ο οπτικοακουστικός τομέας είναι από τα δυνατά χαρτιά του παιχνιδιού. Το διάστημα είναι πανέμορφο (αν και φαίνεται σε ελάχιστες σκηνές), με τα άπειρα αστέρια και πλανήτες να σχηματίζουν έναν συμπαντικό πίνακα ζωγραφικής που σίγουρα θα σταματήσετε να τον θαυμάσετε. Όσον αφορά τους εσωτερικούς χώρους, οι στενοί μεταλλικοί διάδρομοι, τα εργαστήρια ερευνών με τους ψυχρούς φωτισμούς και όλες οι βιομηχανικές μινιμάλ λεπτομέρειες δημιουργούν μια έντονα κλειστοφοβική αίσθηση, που θυμίζει κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Όσο προχωράτε την ιστορία ο διαστημικός σταθμός μεταμορφώνεται με μια σταδιακή σήψη σε κάτι απόκοσμο, προκαλώντας σας άγχος και αποστροφή. Αυτή ή οπτική μετάβαση με τους καθαρούς, συμμαζευμένους χώρους να γεμίζουν αίματα, βιολογικές αλλοιώσεις και οργανικές μάζες (αν και παρουσιάζεται πολύ αργότερα από όσο θα έπρεπε) συμβάλουν τα μέγιστα στην δημιουργία ατμόσφαιρας, απεικονίζοντας με ένα ωμό ρεαλισμό το σκάφος να «αρρωσταίνει» μαζί με το πλήρωμα. Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι επίσης εντυπωσιακά, με τις εκφράσεις προσώπου να αποδίδουν πειστικά συναισθήματα φόβου, καχυποψίας και ψυχολογικής πίεσης σε κρίσιμες στιγμές.
Ως προς τον ηχητικό τομέα, η μουσική κινείται σε χαμηλούς τόνους συνοδεύοντας την δράση με ελάχιστα ξεσπάσματα, ενώ σε πολλά σημεία απουσιάζει τελείως ενισχύοντας περισσότερο την αίσθηση απομόνωσης και αγωνίας. Τα εφέ δημιουργούν την αίσθηση ότι κάτι κινείται συνεχώς γύρω σας με μυστηριώδεις μεταλλικούς γδούπους, συναγερμούς που ενεργοποιούνται χωρίς λόγο και παραμορφωμένους ήχους που σας αφήνουν με την αμφιβολία αν αυτό που ακούσατε είναι άνθρωπος ή τέρας. Τέλος, οι ερμηνείες και οι διάλογοι είναι υψηλού επιπέδου, υποστηρίζουν με πειθαρχία το δαιδαλώδες απαιτητικό σενάριο και συμβάλλουν σημαντικά στο κινηματογραφικό ύφος του παιχνιδιού.
Το Directive 8020 είναι μια καλή, «fast food» περιπέτεια τρόμου στο διάστημα. Δυστυχώς, ενώ είχε όλα τα φόντα να αποτελέσει το νέο ορόσημο της Supermassive (μετά το Until Dawn), μοιάζει περισσότερο με μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία. Ασχοληθείτε αν είστε φαν του sci-fi τρόμου, αλλά με μετρημένες προσδοκίες.
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.
