Το Aphelion αποτελεί μια κινηματογραφική sci-fi περιπέτεια από τη Don’t Nod, η οποία είναι γνωστή σε όλους μας για το Life is Strange. Μετά την επιτυχία του LiS, η Don’t Nod άρχισε να κάνει διάφορα πειράματα, εκ των οποίων κάποια αποδείχτηκαν επιτυχημένα (Vampyr, Jusant). Στην περίπτωση του Aphelion, θα έλεγα ότι μάλλον οι δοσολογίες ήταν λάθος.
Το Aphelion προσπαθεί να συνδυάσει (μάλλον) ψυχολογικό μυστήριο, υπαρξιακή φιλοσοφία και ατμοσφαιρική εξερεύνηση σε έναν εγκαταλελειμμένο, αφιλόξενο εξωγήινο κόσμο. Από την πρώτη στιγμή φαίνεται ξεκάθαρα πως πρόκειται για ένα παιχνίδι με μεγάλες φιλοδοξίες, τόσο σεναριακά όσο και σε επίπεδο gameplay και γραφικών. Θέλει να μιλήσει για την ανθρωπότητα, τη ζωή, την οικολογία, τις ανθρώπινες σχέσεις και το πώς ακραίες εμπειρίες μπορούν να αλλάξουν έναν άνθρωπο – αλλά αποτυγχάνει να μεταδώσει το μήνυμα.
Αναλαμβάνετε τον έλεγχο των Ariane και Thomas (ναι, χειρίζεστε δύο χαρακτήρες), δύο μελών μιας διαστημικής αποστολής που φτάνουν στον απομονωμένο πλανήτη Persephone, με σκοπό να ελέγξουν κατά πόσο οι συνθήκες είναι επαρκείς για την αναβίωση της ανθρωπότητας. Το παιχνίδι υπονοεί πως η Γη έχει φτάσει στο τελικό της στάδιο και η μόνη ελπίδα για τους ανθρώπους είναι η μετακόμιση σε άλλο πλανήτη. Λίγο πριν προσγειωθούν, όμως, η έντονη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του πλανήτη επηρεάζει το σκάφος τους, το οποίο συντρίβεται, με αποτέλεσμα η Ariane και ο Thomas να χωριστούν. Καθώς, λοιπόν, προσπαθούν και οι δύο να επιβιώσουν και να καταλάβουν τί ακριβώς συνέβη, έρχονται αντιμέτωποι με ένα μυστηριώδες εξωγήινο φαινόμενο που φαίνεται να επηρεάζει τόσο το περιβάλλον όσο και την ανθρώπινη αντίληψη της πραγματικότητας. Στην πορεία της δύσκολης εξερεύνησής της, η Ariane, αντιμέτωπη με σκληρές κλιματολογικές και γεωμορφολογικές συνθήκες, αρχίζει να βιώνει περίεργα οράματα και ψυχολογικές μεταβολές. Ο Thomas, σημαντικά τραυματισμένος από τη συντριβή, προσπαθεί περισσότερο να ερευνήσει τον πλανήτη, να καταλάβει τί συνέβη στην προηγούμενη αποστολή και τί ακριβώς είναι το «Nemesis», ένα εξωγήινο πλάσμα/οντότητα που καταδιώκει και τους δύο.
Δεν είναι κακό το σενάριο, αλλά νομίζω ότι οι δημιουργοί το θεωρούν πολύ πιο έξυπνο από ό,τι είναι. Η ιστορία δημιουργεί συνεχώς την εντύπωση ότι ο παίκτης ζει μια τεράστια, συγκλονιστική περιπέτεια (ω σαν άλλο The Longest Journey) που αλλάζει την Ariane ως άνθρωπο, όμως προσωπικά ποτέ δεν ένιωσα πραγματικά αυτή τη διαδρομή. Το παιχνίδι θέλει να πιστέψετε ότι οι χαρακτήρες περνάνε κάτι βαθιά τραυματικό και μεταμορφωτικό, χωρίς όμως να χτίζει σωστά αυτή τη συναισθηματική σύνδεση. Εξελίσσεται με πολύ αργό ρυθμό, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις ή έντονες σκηνές. Το βασικό του πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν καταφέρνει να επικοινωνήσει σωστά όλα αυτά που θέλει να πει, αποκαλύπτοντας τα στοιχεία της πλοκής πολύ αποσπασματικά και αφηρημένα, οπότε ακόμα και μετά το τέλος δύσκολα θα καταλάβετε τί είναι κυριολεκτικό, τί συμβολικό και τί πραγματικά συνέβη. Εγώ πάντως έμεινα με την απορία.
Υπερφιλόδοξες ιδέες συναντάμε και στο gameplay. Χειρίζεστε τόσο την Ariane όσο και τον Thomas, με τον καθένα να έχει διαφορετικό τρόπο παιξίματος. Η Ariane πρέπει να ξεπεράσει τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, και σκαρφαλώνοντας στο τραχύ και δύσκολο μορφολογικό περιβάλλον του πλανήτη Persephone, να φτάσει στο Source — στο σημείο αυτό δηλαδή όπου η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του πλανήτη συγκεντρώνεται, ελπίζοντας για απαντήσεις. Ο Thomas, από την άλλη, καθώς είναι τραυματισμένος, προτιμά να ερευνήσει τόσο τον πλανήτη όσο και στοιχεία από προηγούμενη αποστολή η οποία, όπως ανακαλύπτουν, είχε πάει στον πλανήτη πριν από αυτούς.
Το κομμάτι της Ariane αποτελεί το platforming μέρος του παιχνιδιού. Δυστυχώς βασίζεται υπερβολικά πολύ στο σκαρφάλωμα. Συνεχώς σκαρφαλώνετε γκρεμούς, πηδάτε από επιφάνεια σε επιφάνεια, περνάτε από στενά σημεία και επαναλαμβάνετε τους ίδιους μηχανισμούς ξανά και ξανά χωρίς ιδιαίτερη εξέλιξη. Από την αρχή μου θύμισε έντονα το Horizon Call of the Mountain στο PSVR 2, όπου το gameplay βασιζόταν εξ ολοκλήρου στο σκαρφάλωμα, μόνο που εδώ λείπει το immersion που προσφέρει το VR, ενώ ο χειρισμός δυσκολεύει υπερβολικά τη σωστή λειτουργία. Συχνά δε ξέρετε πού πρέπει να πάτε, παρότι θεωρητικά το παιχνίδι σας δείχνει την τοποθεσία του στόχου σας. Τα σημεία που υποτίθεται δείχνουν το σωστό path (όπως κάνει το Horizon) χάνονται μέσα στα γραφικά και συχνά νομίζετε ότι βρήκατε πέρασμα ή προεξοχή, ενώ στην πραγματικότητα είναι γκρεμός. Όλα αυτά οδηγούν συνεχώς σε εκνευριστικές πτώσεις και επαναλήψεις σημείων, όχι επειδή το παιχνίδι είναι δύσκολο, αλλά επειδή ο σχεδιασμός του είναι ασαφής. Το χειρότερο παράδειγμα είναι το Nemesis, το εξωγήινο πλάσμα που σας κυνηγάει σε διάφορα σημεία. Θεωρητικά αυτά τα σημεία πρέπει να δημιουργούν ένταση και πανικό, προσφέροντας μία αίσθηση survival horror. Στην πράξη όμως είναι τόσο κακοσχεδιασμένα που πολλές φορές δεν ξέρετε προς τα πού να κινηθείτε. Το αποτέλεσμα είναι είτε να πέφτετε στον γκρεμό είτε να σας σκοτώνει το πλάσμα επειδή το παιχνίδι αποτυγχάνει να επικοινωνήσει σωστά την διαδρομή.
Τα κομμάτια του Thomas είναι σαφώς πιο ευχάριστα και δείχνουν πως οι δημιουργοί έχουν πλούσια εμπειρία από adventure, όχι platforming. Έτσι, λοιπόν, όταν χειρίζεστε τον Thomas δεν έχετε την αγωνία μήπως πέσετε από γκρεμό, αλλά αντ’ αυτού ασχολείστε με παρατήρηση και εξερεύνηση. Ακόμα και εδώ, όμως, το παιχνίδι δυσκολεύει την κατάσταση. Ο Thomas από νωρίς μένει χωρίς οξυγόνο και, προκειμένου να επιζήσει, στηρίζεται σε μπουκάλες που βρίσκει στους σταθμούς των προηγούμενων αποστολών. Τις μπουκάλες αυτές, όμως, δεν μπορείτε να τις μετακινήσετε, επομένως αναγκαστικά από τη μία μέχρι την άλλη ο Thomas μένει με ελάχιστο οξυγόνο και εσείς πρέπει να βιαστείτε για να μην πεθάνει. Είναι σίγουρα πιο ενδιαφέρον από το απαράδεκτο σκαρφάλωμα της Ariane, αλλά και πάλι καταντάει σύντομα κουραστικό. Δυστυχώς, από τα 11 κεφάλαια (και περίπου τις 12–14 ώρες που διαρκεί το παιχνίδι), ελέγχετε τον Thomas στα τρία περίπου κεφάλαια, μένοντας με την αίσθηση ότι μάλλον είναι κομπάρσος. Στο κομμάτι του narrative ποτέ δεν αποκτάει την παρουσία που θα περίμενε κανείς για ένα συμπρωταγωνιστή. Και αυτό γιατί η Ariane, με τα υπόλοιπα επτά-οκτώ κεφάλαια, αλλά κυρίως με το κακοσχεδιασμένο gameplay της, αναλώνει σίγουρα το 80% της εμπειρίας.
Ως προν τον χειρισμό, υπάρχει η αίσθηση ενός μικρού lag στις κινήσεις της Ariane όταν πρόκειται να σκαρφαλώσει, κάτι που οδηγεί σε περαιτέρω δυσκολίες, αφού πολλές φορές ο χαρακτήρας δεν ανταποκρίνεται όπως θα έπρεπε. Αυτό δημιουργεί συνεχώς μικρά αλλά εκνευριστικά λάθη που οδηγούν σε αλλεπάλληλες πτώσεις. Κατά τα άλλα, ο χειρισμός είναι ικανοποιητικός, αν και σίγουρα θα μπορούσε να βελτιωθεί.
Τουλάχιστον το παιχνίδι τα πάει εξαιρετικά στο εικαστικό. Τα γραφικά είναι πολύ όμορφα, με εξαιρετικές λεπτομέρειες, ενώ η σκηνοθεσία καταπληκτική. Η αίσθηση απομόνωσης, εγκατάλειψης και sci-fi μυστηρίου σε έναν πλανήτη με εχθρικές καιρικές συνθήκες και γενικά συνθήκες διαβίωσης αποδίδεται πολύ πετυχημένα. Ο φωτισμός, τα περιβάλλοντα και η συνολική αισθητική θυμίζουν συχνά μεγάλες sci-fi παραγωγές του Χόλιγουντ. Υπάρχουν στιγμές που απλώς σταματάτε για να κοιτάξετε τον κόσμο γύρω σας — ειδικά στις χιονισμένες κορυφές με φόντο τις καταιγίδες του Persephone. Τα μοντέλα των πρωταγωνιστών είναι καλοσχεδιασμένα, εκτός από τις εκφράσεις προσώπου που είναι απογοητευτικές και δυσκολεύουν λίγο τη συγκίνηση στις πιο τραγικές στιγμές. Ο ηχητικός τομέας επίσης είναι από τα καλύτερα στοιχεία του παιχνιδιού και ίσως αυτό που καταφέρνει πιο σταθερά να «πουλήσει» το sci-fi σκηνικό. Η μουσική είναι πολύ ωραία, έντονα ατμοσφαιρική όταν χρειάζεται και βοηθά σημαντικά στην αίσθηση της απομόνωσης. Επιπλέον, τα εφέ εντυπωσιάζουν — ειδικά οι ήχοι που δημιουργούνται από το Nemesis ή την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του Persephone δημιουργούν εξαιρετικό immersion. Μόνο μελανό σημείο οι ερμηνείες, οι οποίες είναι αδύναμες και υπερβολικά δραματικές. Σε συνδυασμό με το προβληματικό σενάριο, μάλλον δεν θα ταυτιστείτε με τους χαρακτήρες ποτέ.
Το Aphelion δίχως αμφιβολία έχει ενδιαφέρουσες ιδέες και καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Προσπαθεί να πει κάτι βαθύτερο για την ανθρωπότητα, τη ζωή και την ύπαρξη μέσα από ένα σκοτεινό sci-fi ταξίδι γεμάτο μυστήριο και ψυχολογική ένταση. Δυστυχώς, δεν καταφέρνει να μετατρέψει αυτές τις ιδέες και φιλοδοξίες σε μια πραγματικά δυνατή εμπειρία. Εν τέλει, είναι ένα παιχνίδι που το θαυμάζεις περισσότερο για ότι ήθελε να γίνει, παρά γι αυτό που τελικά προσφέρει.
Υπέρ:
Πανέμορφο εικαστικό
Εξαιρετική μουσική και ηχητικά εφέ
Αίσθηση απομόνωσης σε εχθρικό πλανήτη
Αρκετά από τα κομμάτια εξερεύνησης με τον Thomas
Κατά:
Απαράδεκτο platforming με την Ariane
Αίσθηση lag στον χειρισμό
Συγκεχυμένη και ασαφής ιστορία
Το Nemesis προκαλεί εκνευρισμό αντί για αγωνία
Αργός ρυθμός και επαναλαμβανόμενα κομμάτια
Πλατφόρμα: PC (review), PS5, Xbox Series
Ανάπτυξη: Don’t Nod
Έκδοση: Don’t Nod
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.
Αίσθηση lag στον χειρισμό
Συγκεχυμένη και ασαφής ιστορία
Το Nemesis προκαλεί εκνευρισμό αντί για αγωνία
Αργός ρυθμός και επαναλαμβανόμενα κομμάτια
Πλατφόρμα: PC (review), PS5, Xbox Series
Ανάπτυξη: Don’t Nod
Έκδοση: Don’t Nod
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.
