13 ολόκληρα χρόνια αφότου ανακοινώθηκε, το πολυκαθυστερημένο sci-fi horror Routine είναι πλέον εδώ, κουβαλώντας μαζί του ένα βάρος προσδοκιών που λίγα indie παιχνίδια τρόμου καταφέρνουν να αντέξουν. Ας δούμε αν μπορεί να προσφέρει κάτι ξεχωριστό.
Tο Routine διαδραματίζεται σε μια εγκαταλελειμμένη βάση στο φεγγάρι, σχεδιασμένη μέσα από το φίλτρο μιας εναλλακτικής αντίληψης του μέλλοντος βγαλμένης από τα 80s. Ξυπνάτε μετά από μια επταήμερη υποχρεωτική περίοδο απομόνωσης, ως ένας External Software Engineer, σε ένα τουριστικό θέρετρο στην επιφάνεια της Σελήνης. Δεν υπάρχουν cutscenes, δεν υπάρχει ξεκάθαρη αφηγηματική καθοδήγηση, ούτε κάποιος να σας εξηγήσει τί ακριβώς συμβαίνει. Η ιστορία ξετυλίγεται αποκλειστικά μέσα από τις πράξεις σας: σε ό,τι βλέπετε, βρίσκετε και διαβάζετε. Για να καταλάβετε γιατί βρίσκεστε εκεί, τί συνέβη στη βάση και πώς μπορείτε να φύγετε, πρέπει απλώς να εξερευνήσετε και να παρατηρήσετε. Η περιέργεια μετατρέπεται γρήγορα σε αγώνα επιβίωσης, καθώς η βάση σιωπά, οι απαντήσεις λιγοστεύουν και κάτι εκεί μέσα είναι απολύτως πεπεισμένο πως η απειλή είστε εσείς.
Το gameplay ακολουθεί την ίδια φιλοσοφία μινιμαλισμού. Ακόμα και το κεντρικό μενού είναι λιτό, σχεδόν απόμακρο. Δεν υπάρχουν HUD, inventory, χάρτες, δείκτες υγείας ή εντολές για να πατήσετε κάποιο κουμπί. Το παιχνίδι θέλει -και σε μεγάλο βαθμό τα καταφέρνει- να νιώθετε πως δεν ελέγχετε έναν χαρακτήρα, αλλά πως είστε ο χαρακτήρας. Κοιτάζετε προς τα κάτω και βλέπετε το σώμα σας, την ταυτότητά σας κρεμασμένη, τα χέρια σας να αλληλεπιδρούν με τον κόσμο. Τρέχετε, σκύβετε, γέρνετε στο πλάι, μπορείτε ακόμη να χαμηλώσετε εντελώς στο πάτωμα ή να σταθείτε στις μύτες των ποδιών για να φτάσετε δύσκολα σημεία. Μικρές λεπτομέρειες που δεν συνηθίζουμε να συναντάμε, ακόμη και σε παιχνίδια του είδους.
Η εξερεύνηση συνοδεύεται από γρίφους, όπως κωδικοί που αλλάζουν σε κάθε playthrough, αποκλείοντας οποιαδήποτε «εύκολη λύση» από walkthrough. Επίσης, δεν υπάρχει χάρτης. Πρέπει να θυμάστε διαδρομές, χώρους και λεπτομέρειες μόνοι σας ή να κρατάτε σημειώσεις, όπως παλιά. Αυτό λειτουργεί εξαιρετικά σε επίπεδο ατμόσφαιρας, αν και κάνει ορισμένες αλληλεπιδράσεις (όπως το να πατάτε κουμπιά σε οθόνες) πιο άβολες από όσο θα έπρεπε. Κεντρικό σας εργαλείο είναι το Cosmonaut Assistance Tool (C.A.T.), απαραίτητο για πρόσβαση σε τερματικά, εντοπισμό στοιχείων αλλά και άμυνα. Πχ ένα του mod ανιχνεύει μπογιά στις οθόνες αφής, αποκαλύπτοντας τον κωδικό που πάτησε ο προηγούμενος χρήστης, μια από τις πιο έξυπνες και οργανικά ενσωματωμένες ιδέες του παιχνιδιού.
Και μετά υπάρχουν τα ρομπότ. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην τρομάξετε την πρώτη φορά που θα σας εντοπίσει ένα από αυτά. Οι αφύσικες κινήσεις τους, οι έντονοι μεταλλικοί ήχοι και η ψυχρή τους επιμονή είναι πολύ πιο ανατριχιαστικά από τα κλασικά ζόμπι. Το κακό είναι ότι μετά το αρχικό σοκ της πρώτης σας συνάντησης, η μαγεία χάνεται σταδιακά. Τα ακούτε να πλησιάζουν από μακριά, οπότε ο φόβος αντικαθίσταται από μια μηχανική διαδικασία αποφυγής και αναζήτησης κάποιας υποτυπώδους κρυψώνας, όπως ένα τραπέζι για να κρυφτείτε από κάτω. Κάποια στιγμή μάλιστα αναρωτιέστε πώς θα ήταν το παιχνίδι χωρίς αυτά. Μπορείτε να τα ακινητοποιήσετε προσωρινά πυροβολώντας τα επανειλημμένα στο στήθος, κερδίζοντας λίγο χρόνο για να ξεφύγετε. Ωστόσο, τα πυρομαχικά είναι περιορισμένα, δεν μπορείτε να κουβαλάτε εφεδρικά και δεν βρίσκονται πάντα εκεί που τα χρειάζεστε. Δεδομένου ότι πεθαίνετε με δύο χτυπήματα (στην καλύτερη περίπτωση), το περιθώριο λάθους είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Αυτό μετατρέπει την ένταση σε εκνευρισμό, ειδικά όταν αναγκάζεστε να επαναλάβετε τμήματα του παιχνιδιού.
Η κατάσταση επιδεινώνεται από το σύστημα αποθήκευσης της προόδου. Το παιχνίδι δεν κάνει παύση, ανοίγει απλά το κεντρικό μενού, κάτι που σημαίνει πως αν το αφήσετε ανοιχτό σε επικίνδυνο σημείο, γίνεστε ελεύθερος στόχος. Το save επιτρέπεται μόνο σε συγκεκριμένα σημεία της βάσης, κάτι που αρχικά προσθέτει ένταση, αλλά γρήγορα αποδεικνύεται μη πρακτικό και άβολο. Προσωπικά, χρειάστηκε να επαναλάβω ολόκληρο κομμάτι του τίτλου επειδή μια ταυτότητα που είχα ήδη συλλέξει δεν καταγράφηκε στο save, καθώς προηγουμένως είχα πεθάνει. Όταν αυτό συνδυάζεται με ρομπότ που αποκλείουν στενούς διαδρόμους και σας βγάζουν από τη μέση με δύο χτυπήματα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος της δράσης εξελίσσεται σε διαδρόμους ανοιγοκλείνοντας πόρτες, η εμπειρία χάνει ένα μέρος του τρόμου.
Όπως προαναφέρθηκε, το παιχνίδι υιοθετεί μια έντονα ρετρό αισθητική. Με μια πρώτη ματιά, τα γραφικά δεν κάνουν καλή εντύπωση. Αντιθέτως, σας ωθούν να ανοίξετε τις ρυθμίσεις για να δείτε αν κάτι πάει στραβά, απενεργοποιώντας ανήσυχος το film grain. Φέρνουν στο νου κάτι από παλιές βιντεοκασέτες, με φίλτρα και θόρυβο εικόνας. Ωστόσο, όσο περνά η ώρα, συνηθίζετε αυτήν την αισθητική 80s και τελικά καταλήγετε να σκέφτεστε ότι ταιριάζει απόλυτα στο κλίμα του παιχνιδιού. Μικρές λεπτομέρειες, όπως ένα ματωμένο αποτύπωμα παλάμης πάνω σε οθόνη όπου πρέπει να εισάγετε τον κωδικό, είναι πραγματικά ανατριχιαστικές. Ο ήχος είναι από τα πιο δυνατά στοιχεία του τίτλου. Η μουσική που στοιχειώνει το μενού θέτει αμέσως τον τόνο, ενώ ακόμα και ένα απλό άνοιγμα πόρτας μπροστά σας μπορεί να σας τρομάξει. Ακόμη και ένα μικρό, φαινομενικά άκακο ρομπότ με παραμορφωμένη αλλά χαριτωμένη φωνή καταφέρνει να είναι ιδιαίτερα τρομακτικό.
Το Routine, παρά τις αδυναμίες του, αποτελεί μια ξεχωριστή, ατμοσφαιρική εμπειρία τρόμου με αργή εξερεύνηση και αφήγηση μέσα από το ίδιο το περιβάλλον. Αν είστε φαν του sci-fi horror, σίγουρα θα σας αρέσει.
